Hoewel zijn naam associaties oproept met filmische extravagantie – lange jassen, leren banken, monologen met een rauwe stem – is Al Pacino's financiële reis achter de camera bijzonder complex geweest. Zijn vermogen wordt momenteel geschat op ongeveer 120 miljoen dollar, maar dat bedrag kent een lange geschiedenis van groei, daling en uiteindelijk herstel.
Pacino verwaarloosde zijn geld jarenlang. Hij was volledig in beslag genomen door acteren, werken, reizen en het uitbesteden van zijn geld aan anderen. Pas in 2011, na een luxe familievakantie in Europa, begon hij te beseffen dat er iets niet klopte. De cijfers klopten niet. Op papier had hij meer geld dan hij verdiende, terwijl hij er zelf niet meer moeite voor had gedaan. Dat was de aanleiding voor een grondiger onderzoek.
| Naam | al Pacino |
|---|---|
| Geschatte netto waarde | $ 120 miljoen |
| Grote financiële tegenslagen | Twee faillissementen, juridische schulden, verlies door een Ponzi-fraude |
| Stappen voor loopbaanherstel | Vervulde commerciële functies, verkocht onroerend goed en controleerde financiën. |
| Opmerkelijk citaat | “Ik had rijkdom, maar geen geld.” |
| Bekend probleem | Accountant gevangengezet voor fraude, wat leidde tot grote verliezen. |
| Externe bron |
Zijn beslissing om een nieuwe accountant in te huren bracht een lang verzwegen financiële ramp aan het licht. Zijn accountant, die al jaren voor hem werkte, had via een piramidespel zijn geld verduisterd. Dit was een schending van het vertrouwen, niet zomaar een fout. Pacino's financiën waren al een puinhoop toen hij uiteindelijk tot meer dan zeven jaar gevangenisstraf werd veroordeeld.
Pacino mijmert in een bijzonder krachtige zin uit zijn autobiografie, Sonny Boy: "Ik had 50 miljoen dollar, en toen had ik niets meer." Het is een zeer duidelijke uitspraak. Het geeft de emotionele impact weer van het zien verdwijnen van tientallen jaren aan inkomsten. Het besef hoeveel mensen zijn geld gebruikten zonder zijn medeweten was nog pijnlijker. Hij ontdekte ooit dat hij, ondanks dat hij slechts twee auto's bezat, voor zestien auto's betaalde. Een tuinarchitect ontving 400,000 dollar per jaar om een huis te onderhouden dat hij niet meer bewoonde.
Pacino's reactie heeft een ontwapenend menselijke kwaliteit. Hij maakte er geen drama van. Hij gaf Hollywood niet de schuld. Hij erkende dat hij financiële kwesties liever vermeed omdat hij zich erdoor overweldigd voelde. Desondanks liet hij hiermee in stilte de chaos om zich heen ontstaan.
Ik vond het buitengewoon interessant dat de man die eerder Michael Corleone speelde, persoonlijk met een studio moest onderhandelen over openstaande juridische schulden – niet als ster, maar als iemand die moeite had om advocaten te betalen. Het herinnerde me eraan dat roem je zelden beschermt tegen de alledaagse tegenslagen van het volwassen leven.
Begin jaren zeventig, nadat The Godfather zijn carrière een nieuwe wending had gegeven, werd Pacino aangeklaagd door MGM Studios wegens schending van een eerdere overeenkomst. Alleen al die rechtszaak kostte hem $15,000 schuld. Het zette de toon voor een terugkerend patroon: succes overschaduwd door kostbare verwikkelingen. Maar zelfs toen wist Pacino zich met overredingskracht staande te houden. Hij overtuigde de studiobaas ervan de rechtszaak te laten vallen in ruil voor de eerste rechten op elk script dat hij zou schrijven – een verstandige, zij het ietwat onwillige, oplossing.
Jaren later, toen zijn financiën opnieuw in een vrije val verkeerden, reageerde Pacino niet met terugtrekking, maar met actie. Hij verkocht onroerend goed. Hij verscheen in reclames, iets wat hij lange tijd uit principe had vermeden. Hij koos projecten niet op basis van prestige, maar op basis van financiële stabiliteit – waaronder een komedie tegenover Adam Sandler, Jack and Jill, een film die hij accepteerde "omdat ze hem er veel voor betaalden". De zet was praktisch. En bovendien verrassend effectief.
Door slimme manoeuvres zoals deze wist Pacino zijn financiële positie te herstellen. Hij veranderde zijn imago niet en klaagde niet. Hij werkte gewoon hard, paste zich aan en nam de controle terug over wat hem voorheen had overweldigd. Het is zeldzaam om iemand met een cv vol films als Scarface, Dog Day Afternoon en Heat zo bescheiden te vinden.
Hij is niet de enige beroemdheid met dit verhaal. Anderen, waaronder 50 Cent, Michael Jackson en Mike Tyson, zijn op soortgelijke dramatische wijze in financiële problemen geraakt. Pacino's ervaring met het heropbouwen van zijn carrière maakt zijn geval echter bijzonder leerzaam. Hij schoof de schuld niet af op zijn jeugd. Om het anders te formuleren: hij schakelde geen PR-team in. Hij ging de confrontatie aan, nam de verantwoordelijkheid op zich en ging verder.
Pacino is de afgelopen jaren druk bezig gebleven, hij kiest zijn films zorgvuldiger uit en onderhoudt contacten met de zakelijke kant van zijn werk. Hij erkent nog steeds dat hij financieel toezicht belastend vindt, maar hij behandelt het nu met waardigheid – een aspect van zijn leven dat opnieuw instabiel zou kunnen worden als het verwaarloosd wordt.
