De lengte van Xi Jinping, 180 cm, is een verrassend veelvoorkomende curiositeit voor een politicus wiens naam zo nauw verbonden is met macht. Het lijkt misschien onbelangrijk in een informeel gesprek. Zijn lengte sluit echter perfect aan bij het imago dat hij heeft gecreëerd in officiële portretten, recepties tijdens topontmoetingen en geënsceneerde publieke optredens: koel, beheerst en altijd stevig met beide benen op de grond.
Xi's publieke optreden kenmerkt zich door een zekere visuele discipline. Hij oogt geconcentreerd, zowel in beeld als in houding, of hij nu lokale werknemers toespreekt op een stadsplein of vergezeld wordt door andere staatshoofden. Hij friemelt niet, leunt niet naar voren en verplaatst zijn gewicht niet ongemakkelijk. Hoewel subtiel, is het effect ongelooflijk krachtig. Het versterkt het overkoepelende thema van een leider die nooit significant uit evenwicht raakt, noch fysiek noch figuurlijk.
Xi Jinping Bio
| Naam | Xi Jinping |
|---|---|
| Hoogte | 180 cm |
| Geboortedatum | 15 juni 1953, Peking, China |
| Huidige rol | President van China, secretaris-generaal van de Communistische Partij |
| Educatie | Tsinghua Universiteit (Technische Wetenschappen, LLD) |
| Echtgenoot | Peng Liyuan |
| Kind | Xi Mingze |
| Referentie |
Natuurlijk is er meer aan Xi's verhaal dan alleen de invalshoeken en de beeldvorming. Zijn vroege jaren werden gekenmerkt door ballingschap in plaats van privileges, aangezien hij in 1953 in Peking werd geboren. Xi Jinping werd na de zuivering van zijn revolutionaire vader, Xi Zhongxun, tijdens de Culturele Revolutie overgeplaatst naar een grotwoning op het platteland van Shaanxi. Hij was toen nog maar vijftien jaar oud. Daar vervoerde hij graan, groef grachten en sloot zich uiteindelijk, na verschillende mislukte pogingen, aan bij de Communistische Partij. Officiële biografieën vertellen dit verhaal vaak. Het geeft hem houvast, niet omdat het hem een goed gevoel geeft.
Zijn opmars is de afgelopen twintig jaar bijzonder doelgericht geweest. Na zijn ambtstermijn als gouverneur van Fujian en partijvoorzitter van Zhejiang bracht hij een kort en symbolisch bezoek aan Shanghai. In 2007 werd hij lid van het Permanent Comité van het Politbureau. Binnen vijf jaar bekleedde hij de belangrijkste posities in China, eerst als secretaris-generaal, vervolgens als voorzitter van de Centrale Militaire Commissie en ten slotte als president.
Hij is sindsdien uitgegroeid tot de belangrijkste Chinese leider in de moderne geschiedenis. Zijn maatregelen hebben de tolerantie voor afwijkende meningen sterk verminderd, terwijl ze tegelijkertijd de partijcohesie en het staatstoezicht hebben verbeterd. Zijn kruistocht tegen corruptie was in veel opzichten meedogenloos en buitengewoon succesvol, waarbij invloedrijke personen werden afgezet en de interne dynamiek op militair en provinciaal niveau werd hervormd.
Xi Jinping heeft economische gelijkheid tot een centraal beginsel van zijn bewind gemaakt door de nadruk te leggen op "gemeenschappelijke welvaart". Dit heeft geleid tot drastische maatregelen, zoals het versterken van de wetgeving voor de technologiesector, het beperken van de groei van grote conglomeraten en het toewijzen van middelen aan sectoren die strategisch gezien aansluiten bij de nationale doelstellingen. Hoewel deze initiatieven soms controversieel zijn, hebben ze op creatieve wijze de perceptie van China's langetermijngroeistrategie veranderd.
Hij is ook openlijker en krachtiger geworden in zijn buitenlandbeleid. Hij heeft een compromisloos standpunt ingenomen ten aanzien van het Taiwan-probleem, de Chinese invloed in Afrika en Centraal-Azië versterkt en de aanspraken op de Zuid-Chinese Zee herbevestigd. Xi heeft de economische invloed en diplomatieke macht van China aanzienlijk vergroot door programma's zoals de Belt and Road Initiative. Zijn beheerste houding tijdens officiële bezoeken benadrukt vaak een zeer effectieve en structureel consistente leiderschapsstijl.
Tijdens de ontmoeting in 2015 met Ma Ying-jeou, de toenmalige president van Taiwan, hield Xi zich iets rechter op tijdens het handenschudden. Dit gebaar, dat door strategisch geplaatste camera's werd uitvergroot, maakte duidelijk dat zijn lichaamshouding in elke situatie nauwkeurig wordt gecontroleerd.
Xi's fysieke en ideologische invloed in China is alleen maar toegenomen. In 2018 schafte hij de termijnbeperkingen voor presidenten af, waarmee hij in feite de weg vrijmaakte voor onbeperkte ambtstermijnen. Zijn leidende ideologie, officieel bekend als "Xi Jinping-gedachte", heeft de overheidsinstellingen, de bestuursstructuren van het bedrijfsleven en het onderwijssysteem doordrongen. Zijn aanwezigheid is voor velen niet langer symbolisch, maar een systemisch probleem.
Niettemin is niet iedereen het eens met al Xi's beleid. De massale opsluiting van Oeigoeren in Xinjiang en de voortdurende surveillance-infrastructuur hebben kritiek uitgelokt van mensenrechtenorganisaties. Vooral in Hongkong is de politieke oppositie drastisch afgenomen. Desondanks blijven de consistente communicatie van de partij en Xi's opmerkelijk constante publieke imago de steun voor hem in de officiële media versterken.
Zijn bewegingen, spraak en formele verschijning tonen allemaal een leider die zich terdege bewust is van de relatie tussen invloed en imago. Zijn lengte van 180 cm is in veel opzichten niet intimiderend of klein, maar de symbolische betekenis ervan is significant. Een stap naar voren, een directe blik, een stille pauze vóór het spreken – vooral in politieke contexten waar macht zich vaak aan de periferie bevindt.
Strikte lockdowns en een zero-COVID-beleid waren kenmerkend voor zijn leiderschap tijdens de COVID-19-epidemie. Die aanpak veranderde uiteindelijk als gevolg van de afnemende publieke opinie en de terugkerende onrust. Xi toonde flexibiliteit door over te schakelen op een meer beperkende strategie, maar niet zonder berekende risico's. Deze incidenten herinneren buitenstaanders eraan dat zelfs leiders met een reputatie van onbuigzaamheid moeten inspelen op veranderende omstandigheden.
Zijn aandacht is de afgelopen maanden steeds meer verschoven naar technische zelfvoorziening op de lange termijn. Strategisch is de nadruk gelegd op door de staat geleide innovatie-initiatieven, AI-infrastructuur en de ontwikkeling van halfgeleiders. Deze acties zijn niet reactief, maar juist opmerkelijk ambitieus en doelbewust.
