Zelfs nu nog geeft het beeld van Angus Young die over het podium stormt met zijn Gibson SG laag bij de grond, zijn knieën naar voren stotend en zijn stropdas wapperend, me een golf van rauwe energie. Maar je herinnert je meer dan alleen het lawaai of de show. Het is vanwege zijn gestalte. Angus is merkbaar kleiner dan de meeste mensen die de ruige randjes van de rockmuziek belichamen, met een lengte van slechts 1.57 meter. Verbazingwekkend genoeg is die lengte echter nooit een nadeel gebleken. Sterker nog, het is juist iets heel krachtigs geworden – een visueel ritme dat perfect past bij elke riff die hij speelt.
Angus doet meer dan alleen gitaar spelen tijdens zijn optredens. Hij beweegt zich behendig van het ene deel van het podium naar het andere, terwijl hij zich vol overgave in zijn solo's stort als een adrenalineverslindende bokser. Dankzij zijn kleine en lenige postuur beweegt hij zich met opmerkelijke precisie en verbazingwekkende snelheid. Angus bespeelt zijn gitaar met een kinetische intensiteit die elk optreden volkomen spontaan doet aanvoelen, zelfs als dat niet zo is. Dit in tegenstelling tot andere gitaristen die als het ware boven hun instrument zweven.
| Naam | Angus McKinnon Jong |
|---|---|
| Geboortedatum | 31 maart 1955 |
| Nationaliteit | Australiër (geboren in Schotland) |
| Hoogte | 1.57 m (5 ft 2 in) |
| Kenmerkende stijl | Schooljongensoutfit, duckwalk, energieke solo's |
| Hoofdrol | Leadgitarist en medeoprichter van AC/DC |
| Opvallende ranglijst | #38 – Rolling Stone's 250 beste gitaristen (2023) |
| Inducteur in de Hall of Fame | Ja – Met AC/DC in 2003 |
| Echtgenoot | Ellen van Lochem (getrouwd sinds 1980) |
| Externe referentie |
Hij heeft nooit geprobeerd zijn lengte te verbergen, en het is ook geen geheim. Jarenlang is het een onderdeel van zijn publieke imago geweest. Vreemd genoeg staat het echter nooit centraal in het verhaal. Integendeel, het accentueert zijn optreden en creëert een onvergetelijk contrast tussen zijn lengte en de kracht van zijn stem. In combinatie met zijn altijd jeugdige schooljongenskleding voelt de energie die hij via zijn vingers en voeten uitstraalt dubbel zo intens aan. Elke beweging die hij maakt voelt zowel sluw als behendig aan, waardoor het moeilijk is om niet te glimlachen.
Toen Angus op vijf- of zesjarige leeftijd een gitaar oppakte, was zijn familie al sterk met muziek bezig. Hij werd geboren in Glasgow en groeide op in Sydney. Zijn oudere broer Malcolm zorgde voor het solide ritme en de structuur van de band. Malcolm zou later medeoprichter van AC/DC worden. Angus werd de vlam die er vlak boven danste, met zijn grillige podiumpresentatie en vlijmscherpe solo's. Hun dynamiek was bijzonder avant-garde, zowel qua uitstraling als qua muziek. Malcolm bleef onbeweeglijk, standvastig en geworteld. Angus bewoog zich alsof hij de blues had leren spelen.
Zowel fans als critici hebben Angus' optredens geprezen vanwege hun blijvende impact door de jaren heen. In 2003 werden hij en zijn bandleden opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame. Kerrang! noemde hem een "Legende" en Australian Guitar Magazine riep hem uit tot de beste Australische gitarist aller tijden. Hoewel deze eerbewijzen zijn impact erkennen, geven ze niet volledig de emotionele impact weer van een liveoptreden van hem. Er komt meer kijken bij energie dan alleen techniek. Het draait allemaal om intentie – iets puurs kanaliseren en het laten rijpen en verjongen.
Buiten het podium leidt Angus, ondanks zijn extravagante podiumpersoonlijkheid, een opmerkelijk vredig en stabiel leven. Hij is sinds 1980 getrouwd met Ellen van Lochem en heeft geen kinderen. Ze verdelen hun tijd tussen woningen in Nederland, Australië en het Verenigd Koninkrijk. Hoewel hij een fervent roker is, heeft hij nooit alcohol gedronken. Hij is des te interessanter omdat hij niet helemaal voldoet aan de rockclichés. Angus lijkt al zijn gekte te bewaren voor de muziek, en vertoont opvallende gelijkenissen met sommige jazzgrootheden die nuchter zijn maar hun instrumenten gebruiken om chaos uit te drukken.
Margaret, zijn zus, opperde het schooljongenspak aanvankelijk als een gimmick. Het ontwikkelde zich echter uiteindelijk tot een soort pantser dat uniek en visueel memorabel voor hem was. Het versterkte de theatraliteit van AC/DC's optredens zonder ooit in spot te vervallen, vooral in combinatie met zijn postuur. Het was en is nog steeds een zeer creatieve manier om een identiteit te creëren, en het heeft in 2026 nog steeds dezelfde impact als in de jaren 1970.
Angus heeft door de jaren heen verschillende invloeden genoemd. Chuck Berry is natuurlijk een enorme inspiratiebron, zowel fysiek als muzikaal. Berry's showmanschap is verantwoordelijk voor de duckwalk, het contact met het publiek en zijn gevoel voor ritme. Angus combineerde die inspiratie echter met de rauwe energie van bands als The Kinks en The Who, en de gretigheid van bluesmuzikanten als Freddie King en Muddy Waters. Het eindresultaat is een geluid dat enorm veelzijdig, brutaal effectief en bedrieglijk eenvoudig is.
In de traditionele zin is hij geen technisch wonder. Hij zal zich niet laten meeslepen door virtuoze toonladders of arpeggio's. Maar wat je wel hoort, is intentie. Elke solo, elk akkoord en elke bend wordt met opzet gespeeld. Zijn spel is feilloos. Het is direct, slank en vooral krachtig. Dit is een belangrijke les voor aspirant-muzikanten: complexiteit is niet nodig om te boeien. Je moet toegewijd zijn. Je moet helder spelen.
Onlangs, tijdens het bekijken van oud AC/DC-materiaal, realiseerde ik me iets wat ik voorheen niet had gewaardeerd. Angus heeft tijdens zijn optredens vaak een afwezige, naar binnen gerichte blik. Hij lijkt zich te concentreren op de precieze vorm van de noot in zijn gedachten, in plaats van alleen op de noot onder zijn vingers. Zijn fysieke energie lijkt een verlengstuk te zijn van iets abstracters, zoals geluid dat ontsnapt uit een strak gespannen veer, vanwege die concentratie en dat innerlijke vuur.
Tijdens de lange carrière van AC/DC hebben er wisselingen in de bezetting, persoonlijke verliezen en zelfs gezondheidsproblemen plaatsgevonden. Maar Angus was er altijd. Als enige constante lid belichaamt hij de geest van AC/DC net zozeer als hun geluid. En die geest, die door decennia van touren en verbetering aanzienlijk is versterkt, is nog steeds relevant op alle continenten.
Lang na hun grootste financiële successen blijven AC/DC zalen vol krijgen. Hun nalatenschap speelt daarin een rol. Nostalgie speelt ook een rol. Maar Angus zelf is voor een groot deel verantwoordelijk. Zijn optredens zijn nog steeds ongelooflijk effectief – geen afleiding of franje, gewoon pure energie, gebracht met een kenmerkende stampende stem en grimas.
